امامزاده راضيه مرضيه و سنگ مزارهاى آن در گذر دوشنبه‌اى محله ميدان گرگان ، در فاصله 200 مترى شمال مدرسه عماديه ، امامزاده راضيه و مرضيه قرار مىگرفت كه در سالهاى اخير كاملا تعمير شده است . بارگاه و بناى قبلى اين امامزاده اطاقى به ابعاد 4 - 4 متر بود كه ديوارهاى آن از درون بوسيله نقش‌هاى گوناگون تزئين شده بودند . از جمله بر روى سقف آن نقش چهار ماه و ستاره را كنده بودند . بر روى ديوارهاى آن هم دور در دور در ارتفاع 160 سانتى ( از پائين ) آيه الكرسى را به خط ثلث نوشته بودند . بر روى مرقد آن هم صندوقى چوبى ساده‌اى بود كه هنوز به چشم مىخورد . اندازه و طول و عرض اين صندوق 222 ، 151 و ارتفاع آن 109 سانتيمتر بود . تا سال 1354 خورشيدى در اطراف اين بقعه سنگ مزارهاى متعلق به سال 905 ه . ق ( دومين سال حكومت شاه اسماعيل صفوى ) وجود داشت كه بعد از اين تاريخ مفقود و احتمالا به جاى ديگرى انتقال داده شدند . متن كامل اين سنگ به خط نسخ چنين بود : « هزار مرقد المتوفى السعيد المرحوم خواجه جلال الدين بن خواجه حاجى خرج بن حاجى مير موسى فى تاريخ سنه خمس و تسعمائه » . سنگ مزار ديگرى هم تا سال 1371 در حاشيه بخش غربى بقعه رها شده و مربوط به سال 1158 ه بود كه تصوير آن‌را در صفحه بعد ارائه داده‌ايم . به گفته راويان بومى و مسن اين گذر ، تا اواسط دهه چهل خورشيدى چند سنگ مزار و يك قسمت از يك كتيبه آجرى بزرگ هم در محوطه به چشم مىخورد كه از هيچ يك از آن‌ها اثرى نمانده است .